เมื่อตอนยังเด็กเคยมีคำถามกับตัวเองว่า "ถ้าพ่อ แม่ ตายไปจะทำยังไง"

ผมคงทนไม่ได้แน่ ถ้าเขาจากไปและน้ำตาก็ค่อยๆ ซึมออกมา ใจหายวาบ แล้วพลางนึกในใจว่า... 

ถ้าหากเขาจะต้องตาย ขอให้เขาตายตอนที่เราเป็นผู้ใหญ่แล้วได้ไหม

ถึงวันนั้น เราคงมีจิตใจที่แข็งแกร่งพอที่จะรับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ 

ตอนนี้ คำถามเดิมเกิดขึ้นอีกกครั้งหลังจากได้อ่านบทความที่พี่คนหนึ่งเขียนถึงผู้เป็นแม่

ผมยังคงทนไม่ได้อีกเหมือนเดิมถ้าถึงวันที่ท่านต้องจากไปจริงๆ 

รอให้ผมตายก่อนได้ไหม?

เป็นความคิดของเศษเสี่ยวหนึ่งจากสมอง แต่ไร้ด้วยหัวใจกลั่นกรอง 

จริงอยู่....ที่เราอยากตายก่อนคนที่เรารักจะได้ไม่ต้องรับรู้ความรู้สึกที่โหดร้าย

ของการจากลาโดยไม่มีวันเจอกันอีก แต่นั้นมันก็เป็นการเห็นแก่ตัวมากเกินไป 

ผมเคยด่าทอต่อว่าคนที่ฆ่าตัวตาย และหลายๆครั้งที่เพื่อนๆ ผิดหวังแล้วมาบอกกับผมว่าจะฆ่าตัวตาย

ผมยังคงชิงชังกับบุคคลที่คิดแบบนี้ ไม่ใช่ไม่ชอบตรงที่เข้าคิดสั้น

ยอมแพ้ต่อโชคชะตา หรือหาทางออกไม่ได้หลายคนคงอาจตั้งใจ และเป็นสุขกับการได้ตาย

ทว่าสิ่งที่ผมชิงชัง คือ พวกเขาเหล่านั้นเห็นแก่ตัวเกินไป นึกถึงแต่ตัวเอง พยายามจะฉุดตัวเองจากพันธนาการที่ตนไม่ต้องการ โดยไม่คำนึงถึงบุคคลรอบข้างที่รักและเป็นห่วงเขา เขาต้องมาปวดร้าว เศร้าใจ ในสิ่งที่บุคคลที่เขารักจากไป แล้วเรายอมหรือ ที่จะให้คนรักต้องมาเสียใจในสิ่งที่เราเลือก

ทุกวันนี้ผมยังคงย้ำกับตัวเองเสมอว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตเราสุดท้ายแล้วก็ต้องจากเราไป ไม่มีสิ่งไหนอยู่กับเราไปได้ตลอด แค่เพียงมันยังไม่จากไปวันนี้เท่านั้นเอง

ถ้าวันที่งานเลี้ยงของชีวิตเลิก แล้วมีบางคนต้องจำใจจากเราไปจริงๆภาพเก่าหลายๆ อย่างอาจทำให้เราหดหู เศร้าใจ จนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ แต่ภาพเก่าๆ อีกเช่นกัน ที่ทำให้เรามีรอยยิ้มกับวันเวลาดีๆ ที่ผ่านมา ดีแค่ไหนแล้ว ที่เราได้เกิดมาเจอกัน แล้วผูกพัน จนทำให้นึกถึงเมื่อต้องจาก

บางทีความเจ็บปวดเพราะคนที่รักจากเราไปยังเบาบางกว่า ความเจ็บปวดที่เราไม่ได้ทำอะไรตอนที่เขาอยู่

23.11.06